Leefstijl en begeleiding is essentieel bij obesitas

Door G.

 Op mijn vierde ging ik voor het eerst naar een kinderarts, want ik was te zwaar voor mijn leeftijd. Destijds was mijn thuissituatie de reden dat ik aankwam. Al op jonge leeftijd had ik het gevoel dat ik aan een bepaalde norm moest voldoen. Wanneer ik dat niet deed, werd ik verdrietig en kreeg ik als troost altijd iets lekkers. Altijd. Daar is mijn coping mechanisme begonnen om eten te zien als troost. Die troost werd een gewoonte en die gewoonte werd obesitas. Nu ik 25 jaar ben, heb ik veel trajecten achter de rug. Ik ben van 162 naar 88 kilo gegaan en alles daar tussenin. En hoewel ik nu beter op gewicht ben, beheerst mijn lichaam nog steeds mijn leven.

 

IK WAS MEZELF KWIJT

Eten was mijn troost. Ik wist niet beter, want het was er met de paplepel ingegoten. Het werd zo’n gewoonte dat de reden waarom ik at totaal onzichtbaar werd. Gelukkig ben ik nooit echt gepest, want ik zorgde er wel voor dat mensen mij aardig vonden. Ik was overal en altijd de vrolijke, opgewekte dame die nergens last van had. Ook niet van mijn overgewicht, leek het wel. Dat was natuurlijk anders, maar ik liet dat aan niemand zien. Ik was mezelf totaal kwijtgeraakt en verstopte me maar al te graag achter het eindeloze eten. Want dat hongergevoel was er altijd en verzadigd was ik nooit. Dat signaal kreeg mijn lichaam toen ik jong was al niet meer.

 

GEEN DOE-HET-ZELF ZIEKTE

Op mijn 12e heb ik meegedaan aan een traject in het ziekenhuis. Samen met andere kinderen leerde ik om te sporten, gezond te eten en regelmaat te houden. Dat werkte heel goed. Ik viel af en leerde een andere leefstijl kennen. Ook bij verschillende diëtistes vlogen de kilo’s eraf. Helaas kwamen die er na een tijdje ook weer aan. Niet omdat ik mijn wilskracht verloor, maar de begeleiding verdween en de verleidingen bleven bestaan. Het was gewoon te zwaar. Ook thuis veranderde er niks en door onregelmatige schooltijden moest ik stoppen met dansen. Dit kreeg een grote impact. Ik begon daarnaast te puberen en voelde steeds meer emoties die ik niet kwijt kon. Alleen door te eten werd die pijn (tijdelijk) minder.

 

BIJKOMENDE ZIEKTES

Op mijn 16e kreeg ik diabetes, een hoge bloeddruk en een verhoogd cholesterolgehalte. Vanaf toen begon ik me echt zorgen te maken. Ik wilde voornamelijk van de diabetes afkomen en besloot om een optie te doen op een maagverkleining. Daarnaast ging ik Verpleegkunde studeren en wist ik dat ik het niet zou redden om met mijn gewicht veel te kunnen lopen. Iets wat ik wel heel belangrijk vond. Op mijn 18e werd ik geopereerd en vervolgens weer losgelaten. Ik viel inderdaad af en kon beter bewegen. Die ene keer per jaar dat ik terugkom voor controle is alleen niet genoeg.

 

BEGELEIDING EN LEEFSTIJL

Nu 8 jaar later heb ik nog steeds geen fijne relatie met eten. Mijn hormoonhuishouding is nog steeds verstoord en ik vind het moeilijk om een leefstijl te veranderen die mij met de paplepel is ingegoten. Helaas ben ik ook weer begonnen met medicatie voor mijn diabetes. Obesitas is echt niet alleen eten en aankomen, het gaat veel verder dan dat. En daarom is begeleiding en leefstijl voor mij onmisbaar.